Verslag PieterJan Debbaut – geneeskunde student

Zaterdagavond 9 april 2016 komen Hanneke, Anouk en ik toe op de luchthaven van Kathmandu. We worden vlot en vriendelijk onthaald en weggebracht in een privébusje van VSN. We ontmoeten ons eerste gastgezin waar we voor het eerst in aanraking komen met de Nepalese cultuur en gewoonten. We krijgen een spoedcursus Nepalees en na twee dagen vertrekken we naar ons definitief gastgezin in Banepa: Damo en Sumi, Suprim en Dimas worden onze familie voor de komende weken. Damo is de kinesist in HRDC (Hospital & Rehabilitation center for Disabled Children) waar wij onze stage zullen lopen als laatstejaars geneeskunde. Hij is erg bevlogen in zijn job en een echte vader voor ons. We zijn onder de indruk van het ziekenhuis: ambitieuze mensen die roeien met de riemen die ze hebben en daardoor internationaal in de prijzen zijn gevallen. Als niet-Nepalese toekomstige huisarts echter is het ziekenhuis misschien niet de beste stage: de communicatie met patiënten is erg gebrekkig, en bijgevolg zijn de consultaties en zaalronden moeilijk te volgen. Ook is het een erg specialistisch centrum met pathologie die voor ons minder relevant en frequent is. Maar dit is tegelijk een pluspunt: het verruimt je blik en het vergroot je relativeringsvermogen. Ook kunnen we assisteren in het operatiekwartier en met fysiotherapie en het gipsen van klompvoetjes. Al bij al heb ik een geweldige tijd beleefd in Banepa, zowel in het ziekenhuis als in het gastgezin. Ook de uitstapjes naar Kathmandu (anderhalf uur van Banepa) na de werkuren waren zalig. Na de stage hebben we ook enkele andere (letterlijke) hoogtepunten van Nepal kunnen zien: de Himalaya’s, Pokhara en Chitwan National Park. Met andere woorden, deze ervaring is een aanrader voor elke avontuurlijke geneeskundestudent.