Na een paar daagjes inleiding in het Nepalese leven en de taal (onder begeleiding van de mensen van VSN) vertrekken we met z’n allen (Eline, Sarah, Astrid, Charlotte en ik) richting Pokhara, de stad waar we ons vrijwilligerswerk gaan doen. We zitten met 5 in één gastgezin en ontdekken al snel dat de vader van het gezin (Ramesh) ons als zijn eigen dochters beschouwt. We werken in het Western Governmental hospital. Dit is een gemeenschapsziekenhuis waar tussen de 600 en 700 patiënten aanwezig zijn.

Er zijn verschillende diensten: emergency, materniteit, surgery, general medicine, pediatrie, orthopedie,… Ieder mocht zijn dienst naar voorkeur kiezen. Het is hier de gewoonte dat je minstens 2 weken op 1 dienst staat en blijf je langer dan kan je nog op andere diensten staan ook. Ik had gekozen voor orthopedie en werd op de 1edag door de coördinator begeleid naar de orthopedische dienst. Daar word ik voorgesteld en om 10u loop ik mee met de ‘toer’ langs de kamers. Er zijn 5 ziekenzalen waar tussen de 6 en10 personen samen liggen.  We toeren met alle dokters en heel de verpleging samen,  lekker druk.  We zien vooral veel breuken,  osteomyelitis,  en heupproblemen.  Na de kamers op de ‘Orthopedic Ward’ vertrekken we naar andere diensten om daar ook te toeren.  We gaan langs intensieve zorgen,  emergency en general medicine. Tof dat ik deze diensten dan ook eens te zien krijg. Daarna is er even pauze= theemomentje.  Ik heb ondertussen al wat gebabbeld met de assistenten,  en voel me al meer op m’n gemak. De dokters en assistenten spreken nepalees tegen de patiënten, maar als je vraagt om wat uitleg schakelen ze snel over naar de engelse taal. Ook het medisch dossier is in het engels. Na de pauze gaan we naar de consultatieruimte.

Dit is een lokaal met 3 tafels, en minstens 4 dokters die naast elkaar consultaties aan het doen zijn.  De assistent vertaalt telkens in het engels wat de problemen zijn en wat de nodige stappen zijn.  Ik ben blij dat ik ook betrokken wordt.  Daarna vraagt een assistent aan me of ik mee ga naar OT.  Ik versta er niks van maar zeg toch ja en zie wel wat er op me af komt. Na een doolhof van gangen zie ik een bordje surgery staan.  Ik heb nu pas door dat we operaties gaan doen (OT= Operation Theatre). Op maandag en vrijdag zijn het hele dagen orthopedische operaties en is er maar 1 dokter op consultaties.

Op de andere dagen van de week zijn het van 13u-14u kleinere ingrepen zoals gipsen. Bij de eerste 2 operaties van vandaag worden de patiënten juist in slaap gedaan om tractie te kunnen uitoefenen zodat ze een gips kunnen aanleggen.  Voor de kenners,  de ene had een monttegia fractuur en de andere colles. De laatste operatie was serieuzer.  We hadden de man al gezien bij het toeren en hij had diepe wonden tot op het bot. Ook Tom,  Dick en Harry (de 3 pezen aan de enkel) kwamen uit zijn been. We waren met 4 dokters en steeds binnen en buitenlopende verpleegsters id operatiezaal.  Mensen die binnenkwamen zonder mondmasker.  Ik mocht meekijken en werd voortdurend ondervraagd over de verschillende onderdelen (fuck m’n anatomie zit al ver & dat Engelse gemompel versta ik ook niet altijd).
Ik vind dit ziekenhuis ideaal om vrijwilligerswerk in te doen. Voor stage weet ik het niet zo goed, omdat wij niet veel zelf mogen doen hebben.