Over verwachtingen en onverwachte werkelijkheden

 

Als vrijwilliger van VSN (Volunteer Society Nepal) is 1 ding zeker. Je krijgt er prachtige herinneringen bij. En ik zag altijd. Geld, gezondheid en status kan je kwijtraken. Maar niemand neemt je ooit mooie herinneringen af! En soms zijn ze echt niet allemaal mooi die herinneringen in Nepal. Want als we door onze Westerse bril naar het land en de cultuur kijken dan is er genoeg wat er beter kan. Maar het is juist ook de charme om anders te kijken. Dat we hier in het Westen vaak overregeld zijn en gek worden van alle regeltjes die er zijn. Het ene is niet beter dan het ander. Het is wel anders. Toen ik eind 2016 voor vijf weken naar Nepal vertrok had ik geen flauw idee wat ik allemaal ging doen. Natuurlijk had ik de website bestudeerd en wat voorkeuren aangegeven. Maar omdat ik breed geïnteresseerd en opgeleid ben, wilde ik ook zoveel mogelijk ervaringen opdoen. En dat is erg goed gelukt.

Het Vrouwencentrum waar ik zelfstandig lesgaf aan de vrouwen. Ja natuurlijk wel onder het toeziend oog van de vaste docente! In Pokhara kwam ik samen met Engelsman Rod op een school terecht en ik heb daar gezien hoe vooruitgang in hele kleine stapjes gaat. We gaven les aan kleine groepjes kinderen die of te wel een achterstand hadden of juist voorliepen. En wat was ik blij met Rod naast me. Ik had dit in mijn eentje nooit kunnen doen! Omdat Engels mijn tweede taal is en de kinderen soms ook slecht Engels spraken. Maar we kwamen er altijd uit en het was een geweldige ervaring. Ging het allemaal goed? Neee! Soms kwamen er op een dag geen kinderen meer. De klassen waren net barakken en vaak te vol. Toen we het een keer in een klas probeerden, kregen we het niet voor elkaar om orde te houden. We kwamen er snel achter waarom. Het gaat daar wat hardhandiger dan binnen ons schoolsysteem! Al met al toch een geweldige, leerzame  ervaring en hoewel de irritatie soms hoog opliep, kijk ik met volle tevredenheid terug op deze twee weken op die school in Pokhara.

Rod is een vriend voor het leven geworden. Dat zijn ook prettige bijkomstigheden. Dat er vriendschappen ontstaan omdat je met gelijkgestemde mensen werkt aan hetzelfde doel. Nepal langzaam welvarender maken. En ik kreeg een geweldig afscheid op de school zoals op bijgaande foto is te zien. En waarom nu de verbinding met verwachtingen en onverwachte werkelijkheden? Omdat ik in die tijd soms wilde dat het sneller ging. Mijn snelle Westerse mind protesteerde tegen de hardnekkige rituelen die maar niet echt veranderden. En zie daar. Nu hoor ik anderhalf jaar later wat er WEL is veranderd. Er is een schoolbus gekomen (kinderen moesten soms enorm ver lopen), er zijn kleine winkeltjes op het schoolterrein gekomen zodat er geld is voor verdere ontwikkeling van de school. Wij (Rod en ik) hebben WIFI aan laten leggen op school en dit veranderde het leerklimaat volkomen. De leerlingen uit de oudste klassen konden ineens vanuit internet studie volgen. Dat de docenten op hun mobieltjes opeens ook erg veel op internet te vinden waren, was meer een hilarisch gegeven. En wat blijkt. Internet is er nog steeds. Elk jaar moet er een bedrag betaald worden en we waren bang dat dit misschien niet zou lukken. Gelukkig wel en een geweldige ontwikkeling voor de school. Ik ben daar echt trots op en hoewel het in het begin nog zoeken was (te weinig computers voor te grote klassen) is er nu al veel meer structuur. Er is nu ook een soort van computerwinkel waar oude computers weer gemaakt worden. En leerlingen helpen hier mee. De klaslokalen hebben een kleurtje gekregen en er zijn afbeeldingen op de muur geschilderd. Conclusie: Vanaf begin 2017 dat ik twee weken op de school werkte is er enorm veel verbeterd. En ondanks de frustratie soms van toen, is het duidelijk dat deze school langzaam stappen zet om onderwijs voor kansarme kinderen te verbeteren. En laten het dan hele kleine stapjes zijn. En ja er is nog genoeg te doen. De plek van vrouwen is bijvoorbeeld een thema waar mijn handen van gaan jeuken. Vooral de kansloze plek van de meisjes is een groot probleem. En ook dat zal ooit een plek krijgen. Maar we kunnen als vrijwilligers van VSN maar kleine stapjes maken. Wel belangrijke stapjes. Deze school bewijst voor mij dat vrijwilligerswerk in Nepal wel degelijk nut heeft!

Arend Compagner