Waar je aan kunt denken als je ook een track doet met VSN

Naast het vrijwilligerswerk is er een geweldige mogelijkheid om de adembenemende natuur van Nepal te ontdekken. Dat kan van een paar dagen tot 21 dagen. En een vraag is dan wat neem je allemaal mee. Je hoeft trouwens niet alles mee te nemen want bijna alles is ook te koop in Nepal. En dan helpen we de Nepalese economie ook nog een beetje. VSN helpt graag om de beste keuzes te maken. Hieronder (wel in Engels) een opsomming van de belangrijkste zaken.

Sleeping on Trek
Sleeping bag (0° bag will suffice, during the colder nights they will have extra blankets for on top)*
A silk or cotton sleeping bag liner for the warmer nights (a cotton quilt cover also works)
Hiking
Backpack (with VSN you will have a guide/porter who will carry a couple of kilo’s of your gear, therefore we recommend a backpack between 30 and 40 liters only).
Hiking boots (A/B or B) (break them in beforehand)
Light (running) shoes (your reward after a long day)
Merino woolen socks (you can bring two pairs of varying thickness)
Lightweight trekking pants
Trekking shorts (over the knees for girls)
T-Shirts (lightweight is great)
Underwear
*You will be hiking through a wide range of terrain from mud in warm weather to snow in cold weather. The trail will be rocky throughout. The safest bet for Nepal trekking footwear is full backpacking boots, which provide good support and protection from the elements. If there is a high pass on your trek, you may be walking on snow and the conditions will be cold. A good compromise is to bring backpacking boots and light running shoes—you can use the running shoes for camp and interchange the two depending on the conditions and how you feel.

Cold Weather on Trek
Long underwear/Wool thermals
Sweater or longsleeve shirt
Softshell jacket
Waterproof jacket and pants
Zip off leg pants
Winter hat that covers ears
Winter gloves
Baseball Cap (not necessary)
Accessories
Water purification (pump, tablets, or SteriPen; bring from home)
Reusable Water Bottle
Hiking poles if you like (lessen the impact on your joints)
Sunglasses (essential when you cross snow line)
Head lamp with extra batteries
Reading materials (Kindle may be best)
Journal and pens
Battery pack for your phone

Personal Supplies on Trek
Sun screen
Hand sanitizer
Toiletries (toothbrush, toothpaste, deodorant, floss, etc.)
Face/body wipes
Throat lozenges, lip balm
Medications (Ibuprofen, others if necessary)
Extras
Small First aid kit (with moleskin for blisters)
Extra passport photos and photocopies of your passport

VSN’s Personal Advise
Buff (not too warm when you do lots of exercise going up the mountain but still protects you from cold, sun etc).
Thermos can (not necessary but nice if you like to drink more tea than a tiny cup)
Tea bags (tea is much more expensive than hot water!)
Lemonade powder (for sale in every supermarket in Nepal. It will make the purified water taste better and will replace your soft drinks)
Power bars, snickers or ? (gives you energy to keep going).

Prachtige referentie!!

Wat een prachtige referentie van vrijwilliger Liseanne die recent via vrijwilligersorganisatie VSN geweldig werk heeft gedaan in Nepal.
“Ik wil je nogmaals hartelijk danken voor het regelen van een geweldige ervaring bij VSN, ik heb er een mooie tijd gehad en heel erg veel geleerd. Erg fijn dat alles zo last minute nog goed en flexibel geregeld kon worden! Hopelijk heb ik daar een goede bijdrage kunnen leveren. Ik heb er in ieder geval veel van geleerd en het was een inspirerende week vol enorm vriendelijke mensen. Ook de rest van Nepal was heel bijzonder en vriendelijk. Wat een mooi land! Hopelijk kunnen ze het goede werk wat ze doen zo blijven voortzetten.ik ben enorm vriendelijk ontvangen en het was mooi om te zien hoe mensen hun hart en energie stoppen in de organisatie om zo anderen te helpen. De motivatie en openheid is groot en dat is erg waardevol.”
Zie www.vrijwilligerswerknepal.eu
Vrijwilligerswerk Nepal

Verslag Astrid Dinneweth

Op zondagochtend 28 augustus 2016 worden Charlotte, Eline, Sarah, Charlotte en ik verwelkomd op de luchthaven van Kathmandu, waarna we met een privébusje naar ons eerste gastgezin worden gebracht. Hier zullen we 2 dagen verblijven terwijl we Nepalese les krijgen en een aantal toeristische zaken en lokale projecten bezoeken. Op die manier zien we waarin de organisatie investeert en leren we ook een aantal andere vrijwilligers ter plaatste kennen. Daarna vertrekken we richting Pokhara, waar we de komende tijd zullen meedraaien in een ziekenhuis. Opnieuw nemen we onze intrek in een gastgezin, dit keer bij Ramesh en zijn familie, die als een echte vader alles voor ons zou willen regelen. Uiteindelijk zullen we als stagiair in het Western Regional Hospital meevolgen. Hier konden we zelf kiezen op welke afdeling we graag wilden staan. Zo kozen wij respectievelijk voor materniteit, orthopedie, algemene geneeskunde en ikzelf koos voor spoed. Meteen wordt duidelijk dat de voorzieningen daar minder zijn en je moet leren roeien met de riemen die je hebt. De artsen proberen je wel zaken bij te brengen, aangezien ze naar je kennis peilen bij de verschillende patiënten, wat maakt dat je zeker iets opsteekt van de stage.

Het contrast met België is er wel. De dienst is natuurlijk wel een stuk primitiever dan bij ons, maar op zich hebben ze (wel verouderde) apparatuur, dus qua onderzoeken is het vrij gelijkend. Qua hygiëne is er natuurlijk wel een enorm verschil. Zo is er zelfs een muur volledig bekleed met schimmel en vocht en krijgen we af en toe ook een muis op bezoek. Op spoed kom ik allerlei soorten patiënten tegen, wat het wel boeiend maakt. De verschillende specialisaties komen hier aan bod. Een klein overzicht: veel verschillende breuken, wonden,  hartfalen, leverfalen (met vaak enorm veel ascites!), nierstenen, brandwonden, geïnfecteerde COPD, buiktyfus, slangenbeten, pneumonie,… en nog veel meer komen aan bod. Telkens krijg ik na de anamnese de kans om bloeddruk te nemen en het lichamelijk onderzoek (auscultatie, palpatie..) te doen. In Nepal komen aardverschuivingen vaak voor, ook patiënten die geraakt zijn door bliksem zijn er niet onfrequent. Dit alles, in combinatie met vreemde infectieziektes, slangenbeten en zo meer zorgen ervoor dat ik heel interessante zaken te zien krijg die in België niet echt voorkomen. Bovendien heb ik op die manier ook een aantal onsuccesvolle reanimaties gezien, aangezien de mensen vaak net te laat onze spoeddienst bereiken, dat is iets dat toch altijd bijblijft.

Na de stage was er zeker ook tijd genoeg om de prachtige omgeving te ontdekken, Pokhara is in vergelijking met Kathmandu een veel rustigere stad, waar je gezellig kan relaxen aan Lakeside (al dan niet met een cocktail of milkshake, wat altijd smaakt na de vele dal bhat).

Deel uitmaken van het spoedteam in een ziekenhuis in Nepal heeft ervoor gezorgd dat ik heel veel zaken gezien heb die ik wellicht in België weinig of niet zal tegen komen. Deze ervaring is zeker een aanrader voor geneeskundestudenten die graag wat andere facetten van het beroep en een andere aanpak met weinig middelen willen leren kennen.

Verslag PieterJan Debbaut – geneeskunde student

Zaterdagavond 9 april 2016 komen Hanneke, Anouk en ik toe op de luchthaven van Kathmandu. We worden vlot en vriendelijk onthaald en weggebracht in een privébusje van VSN. We ontmoeten ons eerste gastgezin waar we voor het eerst in aanraking komen met de Nepalese cultuur en gewoonten. We krijgen een spoedcursus Nepalees en na twee dagen vertrekken we naar ons definitief gastgezin in Banepa: Damo en Sumi, Suprim en Dimas worden onze familie voor de komende weken. Damo is de kinesist in HRDC (Hospital & Rehabilitation center for Disabled Children) waar wij onze stage zullen lopen als laatstejaars geneeskunde. Hij is erg bevlogen in zijn job en een echte vader voor ons. We zijn onder de indruk van het ziekenhuis: ambitieuze mensen die roeien met de riemen die ze hebben en daardoor internationaal in de prijzen zijn gevallen. Als niet-Nepalese toekomstige huisarts echter is het ziekenhuis misschien niet de beste stage: de communicatie met patiënten is erg gebrekkig, en bijgevolg zijn de consultaties en zaalronden moeilijk te volgen. Ook is het een erg specialistisch centrum met pathologie die voor ons minder relevant en frequent is. Maar dit is tegelijk een pluspunt: het verruimt je blik en het vergroot je relativeringsvermogen. Ook kunnen we assisteren in het operatiekwartier en met fysiotherapie en het gipsen van klompvoetjes. Al bij al heb ik een geweldige tijd beleefd in Banepa, zowel in het ziekenhuis als in het gastgezin. Ook de uitstapjes naar Kathmandu (anderhalf uur van Banepa) na de werkuren waren zalig. Na de stage hebben we ook enkele andere (letterlijke) hoogtepunten van Nepal kunnen zien: de Himalaya’s, Pokhara en Chitwan National Park. Met andere woorden, deze ervaring is een aanrader voor elke avontuurlijke geneeskundestudent.

Reisverslag Arend Compagner

Ik ben nu een maand terug na zes weken vrijwilligerswerk in Nepal en heb regelmatig heimwee naar het land. Naar de vriendelijke mensen, de adembenemende natuur en de gesprekken met andere vrijwilligers. En ja ook het vrijwilligerswerk op zich. Al had ik daar niet te grote verwachtingen van omdat ik al eerder met een vrijwilligersorganisatie in Zuid Afrika geweest ben. En gemerkt heb hoe lastig het is om zaken en belangen goed op elkaar af te stemmen. Ja ik wilde zinvol werk doen en dat is ook gelukt. Maar wel op een Nepalese manier;)! Wat dat is? Dat het soms zonder planning gaat. Dat afspraken niet altijd lukken. Dat mensen ja zeggen en nee doen.

Maar wat heb ik genoten van de kinderen op de scholen waar ik lesgaf. Als ik als clown met een zelfgemaakte rode neus hen trucjes voordeed. De blik in de ogen van sommige kinderen vergeet ik nooit meer. Of de jongens in het weeshuis. Toen ik daar na vier weken terugkwam vloog er eentje op mijn hals. En de straatkinderen in Banepa. Wat heb ik een plezier gehad met hun. Een dagje uit en wat kleren voor hen kopen en een lekkere lunch blijven ze lang bij. Mij ook! En dat we in een pretpark eindigden en dat ze voor het eerst van hun leven in een achtbaan zaten maakte me blij. Dus ja ik heb zinvol werk kunnen doen.

Maar ik weet nu ook dat ik vooral mijn eigen ervaring heb mogen creeren en dat het contact met de kinderen voor mij zo waardevol was. Vrijwilligerswerk kun je daar niet altijd doen zoals je het zelf misschien wil. Maar er is zoveel meer om de ervaring onvergetelijk te maken. De vijfdaagse trektocht door de bergen was een enorm hoogtepunt. Letterlijk en figuurlijk;)! Maar de spullen kopen voor de keuken in het weeshuis, De Wifi die we op school lieten aanleggen, de douche in het huis waar de straatkinderen opgevangen worden. En de bestrating van de binnenplaats waar 40 kleine kinderen op zand speelden. Wau, wat waren dat mooie momenten om te beleven. Voor iedere vrijwilliger die nadenkt om te gaan: Maak er je eigen unieke ervaring van! En maak het verschil. Veel succes met de keuzes. Hartelijke groet. Arend Compagner