Belangrijk

Vrijwilligerswerk in Nepal is voor veel mensen iets magisch. Nepal en Tibet hadden en hebben voor mij een soort van magische klank. De Himalaya maar ook de Oosterse tradities trokken en trekken me erg. Toen ik begin vorig jaar eindelijk mijn vrijwilligerswerk via VSN geregeld had, was ik vol verwachting naar het land en de bewoners. En dat heeft goed uitgepakt. Wat een ongelofelijke ervaring was het. En de herinneringen komen nog steeds op als ik naar de foto’s kijk. En het heeft me een vriend voor het leven opgeleverd, Rod uit Engeland. We hebben samen zoveel beleefd dat er eigenlijk een mooi boek over geschreven zou moeten worden. We hebben veel kunnen betekenen op de plekken waar we samen gewerkt hebben. Wat ik wel geleerd heb, is dat het vrijwilligerswerk erg belangrijk is en toegevoegde waarde heeft. Maar dat extra investeren in de projecten vaak een veel duurzamer karakter heeft. Ik had een lezing gegeven met als titel “Van hoge hakken en lege vakken” in de bibliotheek van Meppel. Een lezing waarin het verschil tussen man en vrouw op een humoristische manier wordt uitgelegd. Inmiddels al zo’n veertig keer gedaan maar deze was specifiek om donaties mee te nemen naar Nepal en daar te kijken wat het meeste nodig was. Ik had een mooi bedrag en tijdens de eerste week heb ik voor de keuken van het weeshuis diverse spullen kunnen kopen. (NB: Door de negatieve berichtgeving in de media werken we niet echt meer met weeshuizen samen maar concentreert VSN zich veel meer op opleiding en ontwikkeling). In Pokhara hebben Rod en ik de school, waar we werkzaam waren en samen lesgaven aan kleine groepjes leerlingen, wifi geschonken. Dat veranderde het complete lesgeven vooral voor de oudere leerlingen. En het is duurzaam want de wifi is er nog steeds begreep ik. Wel vergt dit dan ook gelijk weer regels want de docenten zaten wel erg veel op hun mobiel ineens;)! Op een andere plek heb ik een spontane inzameling via Facebook gehouden en 500 euro opgehaald. Hiermee kon de binnenplaats van een kinderopvang helemaal bestraat worden. De 40 kindjes hapten vooral stof en daarom was het een geweldige investering. Ook heb ik een warme douche laten installeren omdat de voormalige straatkinderen nog nooit warm gedoucht hadden. En ik moet zeggen dat was in de winter echt niet te doen. Dus ja, ik was zelf ook erg gelukkig dat ik toen warm kon douchen;)! Al deze investeringen zijn voor de projecten zooo belangrijk. Ja vrijwilligerswerk ook maar kan je thuis via donaties wat geld ophalen en meenemen naar Nepal dan kan je ter plaatse kijken (in overleg met VSN omdat er ook weer een rechtvaardige verdeling moet zijn) hoe dit het beste geïnvesteerd kan worden. Ik ben dolblij dat ik als vrijwilliger mijn steentje heb kunnen bijdragen aan diverse projecten. Maar die investeringen in noodzakelijke zaken, gaven me een geweldig gevoel. Veel plezier als je nadenkt over vrijwilligerswerk. En kijk op www.vrijwilligerswerknepal.eu voor alle info en opgave. En als je wat kunt organiseren om wat geld in te zamelen, zou dat een fantastische extra meerwaarde zijn.
Arend Compagner

Vrijwilliger in het Vrouwencentrum

Vrijwilligerswerk in het vrouwencentrum

Vrijwilligerswerk is een passie van vele vrijwilligers. Het leuke is dat jong en oud het werk kan doen. Bij VSN werken vrijwilligers van alle leeftijden. Zij delen hun ideeën en kennis met de lokale bevolking. Sarah, een negentienjarige vrijwilliger uit de VS, is hier om haar ideeën te delen met de vrouwen uit het centrum. Voor haar stage werkt ze vijf weken in Nepal. Ze werkt als vrijwilliger in het vrouwencentrum en helpt de vrouwen met hun studie. Ze geniet erg van deze stage.

Reden voor het kiezen van Nepal

“Ik ben altijd verliefd geweest op de Himalaya en de natuurlijke schoonheid van Nepal”, vertelt Sarah. De natuurlijke schoonheid van Nepal gecombineerd met  geweldige mensen en het prachtige landschap is de reden dat ze voor Nepal koos. Dat haar moeder  Nepal ook driemaal bezocht, is een extra reden om naar Nepal af te reizen. “Ik ben erg geïnteresseerd in vrijwilligerswerk en daarom koos ik voor het Vrouwencentrum”, zegt ze.

Over VSN

Ze kwam via de website meer te weten over VSN. “Ik vond de website zeer informatief en aantrekkelijk, dus ik koos voor Volunteer Society Nepal”, zegt ze. Over de staf van VSN zegt ze: “Het personeel van de VSN is zeer behulpzaam en coöperatief”. De Nepalese taallessen en de rondleidingen, georganiseerd door de VSN, dragen ook bij aan haar positieve gevoel over VSN. En ze kan de gedetailleerde informatie en de nieuwste updates op de VSN website erg waarderen..

Ze is van mening dat als de introductieperiode misschien wat langer zou kunnen duren. Dit kan  vrijwilligers erg helpen tijdens hun verblijf in Nepal. Ook de gastgezinnen zijn war haar betreft een absolute meerwaarde.

Over het Vrouwencentrum

Iedereen kan gemakkelijk verliefd worden op de vrouwen uit het centrum, want het zijn hardwerkende, nieuwsgierige en erg vriendelijke vrouwen. Ze hield een kort seminar over feminisme in het centrum. Ze gaf voorbeelden van veel vrouwen en vertelde hen ook over hun worstelingen en hun harde werken. Dit motiveerde en moedigde hen aan. Ze heeft ze ook ondervraagd en meningen verzameld over de toestand van vrouwen in Nepal. Het was een uitstekende manier om hen bewust te maken van hun rechten en hun plichten.

Ze is erg blij om te zien hoe de vrouwen leren ondanks hun hogere leeftijd. Ouderdom was nooit een barrière voor hen en dit is wat iedereen aanmoedigt om verder te gaan.

Haar boodschap voor aan vrijwilligers

“Vrijwilligerswerk in Nepal via VSN is erg leuk, kom met een open geest en je zult een aantal onvergetelijke herinneringen aan je leven toevoegen”, zegt Sarah. “Je zult altijd verwelkomd worden met een grote glimlach en de genegenheid en de zorg die je krijgt van de mensen doet je familie soms even vergeten”, zegt ze. Ondanks haar jonge leeftijd doet ze hier toch maar vijf weken vrijwilligerswerk op een prachtige manier. Daarom is VSN erg blij met haar en wensen we haar alle succes voor de toekomst.

 

 

 

 

 

Vrijwilligerswerk Nepal

Verslag Astrid Dinneweth

Op zondagochtend 28 augustus 2016 worden Charlotte, Eline, Sarah, Charlotte en ik verwelkomd op de luchthaven van Kathmandu, waarna we met een privébusje naar ons eerste gastgezin worden gebracht. Hier zullen we 2 dagen verblijven terwijl we Nepalese les krijgen en een aantal toeristische zaken en lokale projecten bezoeken. Op die manier zien we waarin de organisatie investeert en leren we ook een aantal andere vrijwilligers ter plaatste kennen. Daarna vertrekken we richting Pokhara, waar we de komende tijd zullen meedraaien in een ziekenhuis. Opnieuw nemen we onze intrek in een gastgezin, dit keer bij Ramesh en zijn familie, die als een echte vader alles voor ons zou willen regelen. Uiteindelijk zullen we als stagiair in het Western Regional Hospital meevolgen. Hier konden we zelf kiezen op welke afdeling we graag wilden staan. Zo kozen wij respectievelijk voor materniteit, orthopedie, algemene geneeskunde en ikzelf koos voor spoed. Meteen wordt duidelijk dat de voorzieningen daar minder zijn en je moet leren roeien met de riemen die je hebt. De artsen proberen je wel zaken bij te brengen, aangezien ze naar je kennis peilen bij de verschillende patiënten, wat maakt dat je zeker iets opsteekt van de stage.

Het contrast met België is er wel. De dienst is natuurlijk wel een stuk primitiever dan bij ons, maar op zich hebben ze (wel verouderde) apparatuur, dus qua onderzoeken is het vrij gelijkend. Qua hygiëne is er natuurlijk wel een enorm verschil. Zo is er zelfs een muur volledig bekleed met schimmel en vocht en krijgen we af en toe ook een muis op bezoek. Op spoed kom ik allerlei soorten patiënten tegen, wat het wel boeiend maakt. De verschillende specialisaties komen hier aan bod. Een klein overzicht: veel verschillende breuken, wonden,  hartfalen, leverfalen (met vaak enorm veel ascites!), nierstenen, brandwonden, geïnfecteerde COPD, buiktyfus, slangenbeten, pneumonie,… en nog veel meer komen aan bod. Telkens krijg ik na de anamnese de kans om bloeddruk te nemen en het lichamelijk onderzoek (auscultatie, palpatie..) te doen. In Nepal komen aardverschuivingen vaak voor, ook patiënten die geraakt zijn door bliksem zijn er niet onfrequent. Dit alles, in combinatie met vreemde infectieziektes, slangenbeten en zo meer zorgen ervoor dat ik heel interessante zaken te zien krijg die in België niet echt voorkomen. Bovendien heb ik op die manier ook een aantal onsuccesvolle reanimaties gezien, aangezien de mensen vaak net te laat onze spoeddienst bereiken, dat is iets dat toch altijd bijblijft.

Na de stage was er zeker ook tijd genoeg om de prachtige omgeving te ontdekken, Pokhara is in vergelijking met Kathmandu een veel rustigere stad, waar je gezellig kan relaxen aan Lakeside (al dan niet met een cocktail of milkshake, wat altijd smaakt na de vele dal bhat).

Deel uitmaken van het spoedteam in een ziekenhuis in Nepal heeft ervoor gezorgd dat ik heel veel zaken gezien heb die ik wellicht in België weinig of niet zal tegen komen. Deze ervaring is zeker een aanrader voor geneeskundestudenten die graag wat andere facetten van het beroep en een andere aanpak met weinig middelen willen leren kennen.

Verslag PieterJan Debbaut – geneeskunde student

Zaterdagavond 9 april 2016 komen Hanneke, Anouk en ik toe op de luchthaven van Kathmandu. We worden vlot en vriendelijk onthaald en weggebracht in een privébusje van VSN. We ontmoeten ons eerste gastgezin waar we voor het eerst in aanraking komen met de Nepalese cultuur en gewoonten. We krijgen een spoedcursus Nepalees en na twee dagen vertrekken we naar ons definitief gastgezin in Banepa: Damo en Sumi, Suprim en Dimas worden onze familie voor de komende weken. Damo is de kinesist in HRDC (Hospital & Rehabilitation center for Disabled Children) waar wij onze stage zullen lopen als laatstejaars geneeskunde. Hij is erg bevlogen in zijn job en een echte vader voor ons. We zijn onder de indruk van het ziekenhuis: ambitieuze mensen die roeien met de riemen die ze hebben en daardoor internationaal in de prijzen zijn gevallen. Als niet-Nepalese toekomstige huisarts echter is het ziekenhuis misschien niet de beste stage: de communicatie met patiënten is erg gebrekkig, en bijgevolg zijn de consultaties en zaalronden moeilijk te volgen. Ook is het een erg specialistisch centrum met pathologie die voor ons minder relevant en frequent is. Maar dit is tegelijk een pluspunt: het verruimt je blik en het vergroot je relativeringsvermogen. Ook kunnen we assisteren in het operatiekwartier en met fysiotherapie en het gipsen van klompvoetjes. Al bij al heb ik een geweldige tijd beleefd in Banepa, zowel in het ziekenhuis als in het gastgezin. Ook de uitstapjes naar Kathmandu (anderhalf uur van Banepa) na de werkuren waren zalig. Na de stage hebben we ook enkele andere (letterlijke) hoogtepunten van Nepal kunnen zien: de Himalaya’s, Pokhara en Chitwan National Park. Met andere woorden, deze ervaring is een aanrader voor elke avontuurlijke geneeskundestudent.

Nieuwe wet beschermt menstruerende meisjes

Het heeft de Nederlandse pers gehaald, o.a. in de Volkskrant en in Linda Nieuws verscheen het volgende bericht waar wij erg blij mee zijn:

VROUWEN UIT HUIS VERBANNEN VANWEGE MENSTRUATIE IN NEPAL VOORTAAN STRAFBAAR

In Nepal hadden vrouwen tot voor kort vier dagen lang geen toegang tot hun huis als ze ongesteld waren. Dit oude hindoegebruik is nu gelukkig in de ban gedaan.

Het parlement heeft een wet aangenomen die dit strafbaar maakt.

BOETE
Als iemand toch de toegang van een vrouw in haar huis weigert omdat ze menstrueert, kan dit een boete van 25 euro opleveren. Volgens het hindoegebruik mochten de vrouwen tijdens hun menstruatie vier dagen niet in huis komen omdat ze dan ‘onrein’ zouden zijn.

SLAPEN IN DE KOEIENSTAL
De vrouwen werden naar de koeienstal of andere plekken buiten de woning verbannen. Ook mochten ze geen andere mensen of runderen aanraken en moesten ze met hun handen van fruit en groenten afblijven. Op zijn vroegst op de vijfde dag werden zij weer in huis getolereerd.

OVERLEDEN DOOR ONDERKOELING
Volgens vrouwenrechtenorganisaties zijn de afgelopen tien jaar minstens tien uit huis verbannen vrouwen overleden door slangenbeten, onderkoeling of sterke bloedingen. Sinds 2005 is al een verbod van kracht, maar in het westen van het land was het gebruik toch nog hardnekkig.

LEES OOK In Nepal slapen menstruerende vrouwen op stal

Reisverslag Arend Compagner

Ik ben nu een maand terug na zes weken vrijwilligerswerk in Nepal en heb regelmatig heimwee naar het land. Naar de vriendelijke mensen, de adembenemende natuur en de gesprekken met andere vrijwilligers. En ja ook het vrijwilligerswerk op zich. Al had ik daar niet te grote verwachtingen van omdat ik al eerder met een vrijwilligersorganisatie in Zuid Afrika geweest ben. En gemerkt heb hoe lastig het is om zaken en belangen goed op elkaar af te stemmen. Ja ik wilde zinvol werk doen en dat is ook gelukt. Maar wel op een Nepalese manier;)! Wat dat is? Dat het soms zonder planning gaat. Dat afspraken niet altijd lukken. Dat mensen ja zeggen en nee doen.

Maar wat heb ik genoten van de kinderen op de scholen waar ik lesgaf. Als ik als clown met een zelfgemaakte rode neus hen trucjes voordeed. De blik in de ogen van sommige kinderen vergeet ik nooit meer. Of de jongens in het weeshuis. Toen ik daar na vier weken terugkwam vloog er eentje op mijn hals. En de straatkinderen in Banepa. Wat heb ik een plezier gehad met hun. Een dagje uit en wat kleren voor hen kopen en een lekkere lunch blijven ze lang bij. Mij ook! En dat we in een pretpark eindigden en dat ze voor het eerst van hun leven in een achtbaan zaten maakte me blij. Dus ja ik heb zinvol werk kunnen doen.

Maar ik weet nu ook dat ik vooral mijn eigen ervaring heb mogen creeren en dat het contact met de kinderen voor mij zo waardevol was. Vrijwilligerswerk kun je daar niet altijd doen zoals je het zelf misschien wil. Maar er is zoveel meer om de ervaring onvergetelijk te maken. De vijfdaagse trektocht door de bergen was een enorm hoogtepunt. Letterlijk en figuurlijk;)! Maar de spullen kopen voor de keuken in het weeshuis, De Wifi die we op school lieten aanleggen, de douche in het huis waar de straatkinderen opgevangen worden. En de bestrating van de binnenplaats waar 40 kleine kinderen op zand speelden. Wau, wat waren dat mooie momenten om te beleven. Voor iedere vrijwilliger die nadenkt om te gaan: Maak er je eigen unieke ervaring van! En maak het verschil. Veel succes met de keuzes. Hartelijke groet. Arend Compagner

Boek de beste vlucht